Οι σεισμοί αποκλείουν τα πυρηνικά στην Ελλάδα;
Σύντομη απάντηση
Πιο σύνθετο. Η σεισμικότητα δεν λειτουργεί σαν διακόπτης. Είναι μία από τις παραμέτρους της χωροθέτησης, μαζί με τα ενεργά ρήγματα, το έδαφος, το τσουνάμι, το δίκτυο, την ψύξη και τη θεσμική ικανότητα να αδειοδοτηθεί και να ελεγχθεί.
Γιατί
Ο αντισεισμικός σχεδιασμός κρίσιμων εγκαταστάσεων είναι δουλειά ρουτίνας για τη μηχανική, με την έννοια ότι υπάρχει μεθοδολογία: εκτίμηση της σεισμικής επικινδυνότητας ειδικά για τη θέση, καθορισμός της εδαφικής κίνησης σχεδιασμού, έλεγχος του υπεδάφους για ρευστοποίηση και αστάθεια, και απαίτηση ο σταθμός να σβήνει και να συνεχίζει να ψύχεται μετά τη δόνηση. Το κρίσιμο δεν είναι το γενικό «έχουμε σεισμούς», είναι η απόσταση από ενεργά ρήγματα, το τι κάνει το συγκεκριμένο έδαφος και τι φέρνει η θάλασσα μετά.
Ούτε όμως αρκεί μια ακτή με νερό για να μιλήσει κανείς για θέση. Χρειάζεται δίκτυο που αντέχει τη μονάδα και τη χαμένη μονάδα, δρόμοι και λιμάνι για βαριά μεταφορά, θερμικά όρια στο νερό που δέχεται την απορριπτόμενη θερμότητα, κατανομή πληθυσμού και ρεαλιστικό σχέδιο εκκένωσης, χωροταξία που δεν συγκρούεται με υπάρχουσες χρήσεις, ασφάλεια της εγκατάστασης, και χρήματα δεσμευμένα από την αρχή για την αποξήλωση και τα κατάλοιπα.
Στην ελληνική περίπτωση, η μεγαλύτερη απόσταση δεν είναι γεωλογική αλλά θεσμική. Δεν υπάρχει πλαίσιο αδειοδότησης πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής, δεν υπάρχει σχετική εμπειρία, δεν υπάρχει αλυσίδα προμηθειών. Η εθνική αρχή για την ακτινοπροστασία εποπτεύει ιατρικές, βιομηχανικές και ερευνητικές χρήσεις ακτινοβολιών· η ικανότητα να αδειοδοτήσει και να επιθεωρήσει έναν σταθμό επί δεκάδες χρόνια είναι διαφορετικό και πολύ μεγαλύτερο εγχείρημα, που χτίζεται πριν και όχι μετά.