Λύνουν τα πυρηνικά την κλιματική κρίση;

Γιατί

Οι εκπομπές δεν βγαίνουν από μία βρύση. Βγαίνουν από την ηλεκτροπαραγωγή, από τις μεταφορές, από τη θέρμανση κτιρίων, από βιομηχανικές διεργασίες όπου η χημεία της παραγωγής εκλύει διοξείδιο ανεξάρτητα από το καύσιμο, από τη γεωργία και από τις χρήσεις γης. Η πυρηνική στοχεύει κυρίως στο πρώτο κομμάτι, και δευτερευόντως σε βιομηχανική θερμότητα. Ο ηλεκτρισμός βαραίνει περισσότερο απ' όσο δείχνει το σημερινό του μερίδιο, επειδή η απανθρακοποίηση των υπολοίπων περνά σε μεγάλο βαθμό από τον εξηλεκτρισμό τους, αλλά και πάλι δεν τα καλύπτει όλα.

Το κλίμα είναι πρόβλημα σωρευτικό, οπότε μετράει και πότε φτάνει η λύση. Ένας πυρηνικός σταθμός αργεί να χτιστεί και μετά δουλεύει για πολύ, ένα προφίλ που ταιριάζει σε κάποια κομμάτια του προβλήματος και όχι σε άλλα. Γι' αυτό οι δύο αποφάσεις είναι εντελώς διαφορετικές: η παράταση ζωής μιας μονάδας που ήδη λειτουργεί αποτρέπει εκπομπές αμέσως και φθηνά, ενώ η νέα κατασκευή αποδίδει αργότερα και με άλλο ρίσκο.

Η απάντηση αλλάζει επίσης ανά χώρα. Σε ένα σύστημα που καίει άνθρακα, κάθε καθαρή κιλοβατώρα αντικαθιστά κάτι πολύ ρυπογόνο. Σε ένα σύστημα που είναι ήδη καθαρό, η ίδια επένδυση αποτρέπει πολύ λιγότερες εκπομπές και τα ίδια χρήματα μπορεί να αποδώσουν περισσότερο αλλού, στα δίκτυα ή στη ζήτηση. Χωρίς αυτό το πλαίσιο, η ερώτηση δεν έχει τεχνική απάντηση.